BUGÜN ALİ BİN HÜSEYİN’İ (AS) DİNLEYELİM Mİ?

unnamed (2)

Ali bin Hüseyn (aleyhisselam) şöyle buyurdu:

“Bir gün Resulullah (sallallahu aleyhi ve âlih) ashabı ile birlikte mescitte oturmuştu. Buyurdu ki: “Biraz sonra cennetlik biri bu kapıdan içeriye girerek bazı sorular soracak. Sonra tıpkı Muzâr kabilesinin adamları gibi uzun boylu bir adam içeriye girdi. İlerleyerek Resulullah’a selam verdı oturdu.

 Sonra dedi ki: Ey Resulullah! Allah nazil ettiği bir ayette buyuyor ki: “Allah’ın ipine sımsıkı sarılın ve ayrılmayın!” Sımsıkı sarılarak asla ayrılmamamız emredilen bu ipi açıklar mısın?

Resulullah bir süre başını öne eğdikten sonra mübarek başını kaldırdı. Sonra Ali bin Ebi Talibi –aleyhisselam- gösterip şöyle buyurdu: İşte bu Allah’ın ipidir ki kim ona sarılırsa dünyasında kurtulur, ahiretinde de dalâlete uğramaz.

O adam ayağa kalkarak Hz. Ali’ye sarıldı ve dedi ki: Allahın ve resülünün ipine sarıldım. Sonra arkasını dönerek gitti.

O sırada ashaptan biri ayağa kalkarak dedi ki: Ey Resulullah! Onun yanına giderek Allah’tan beni affetmesi için dua etmesini isteyebilir miyim? Resulullah buyurdu ki: Eğer onu bulabilirsen iste. Der ki: O adam onu bularak kendisi için Allah’a dua etmesini istedi. O ise dedi ki: Resulullahın bana ne dediğini ve benim de ona ne dediğimi anladın mı?

 Dedi ki: Evet.

 Dedi ki: Eğer o ipe sarılırsan Allah seni bağışlar, aksi halde asla seni bağışlamaz.

Eğer Allahın sarılıp ayrılmamamızı emrettiği bu ipin ne olduğunu Resulullah (sallallahu aleyhi ve âlih) bizlere açıklamasaydı ve onun Hz. Ali aleyhisselam olduğunu bildirmeseydi, inatçı olanlar onu başkalarına yorumlayacaklardı. Ama Resulullah, Veda haccında iken Hayf mescidindeki meşhur hutbesinde buyurdu ki: “Ben sizin rehberinizim. Ve sizler bana havzun başında ulaşacaksınız. O havuzun genişliği San’â ile Basra arasındaki mesafe kadardır. Gökteki yıldızların sayısınca orada kadehler vardır. İşte ben sizin aranızda iki ağır emanet bırakıyorum: Büyük emanet Kur’andır. Ve küçük emanet ise itretim ve Ehl-i Beyt’imdir. O ikisi Allah ile sizin aranızda; Allah’ın uzattığı iptir. Ona sarıldığınız sürece sapıtmazsınız. Onun bir ucu sizde bir diğer ucu ise Allah’tadır. Herşeyden haberdâr ve lütuf sahibi olan Allah o ikisinin asla birbirinden ayrılmadan bana ulaşacaklarını bildirdi. Tıpkı bu iki parmağım gibi –işaret parmaklarını gösterdi- sonra işaret ve orta parmağını göstererek dedi ki: İşte böyle! Bunu ondan üstün kıldı. Evet, Kur’an, Ehl-i Beyt iledir, Ehl-i Beyt ise Kur’an ile. O ikisi Allah’ın sağlam ipidirler. Tıpkı Resulullah’ın da buyurduğu gibi birbirlerinden ayrılmazlar. İşte bu, Allah’ın gözünü ve kalbini açtığı bir adama açık bir delildir ki: Eğer birisi Kur’an ilmini, tevilini, tenzilini, muhkem ve müteşabihini, helâl ve haramını, özel ve genelini Allah’ın ve Resulünün emrettiği bu Ehli Beyt’ten değil de başkasından öğrenebileceğini zannederse hem kendisi dalâlete düşer, hem de başkalarını sapıttırıp helâk olmalarına neden olur.”

Resulullah hazretleri Ehl-i Beyti, bu ümmete örnek olarak gösterip buyuruyor ki: “Benim Ehl-i Beyt’im, tıpkı Nuh’un gemisi gibidir. Ona binen kurtulur, ondan ayrılan helak olur.”

Ve buyurmuşlardır ki: “Benim Ehl-i Beyt’im, tıpkı Ben-i İsrâil’deki Hitte (mağfiret) kapısı gibidir. Her kim oradan girerse günahları affolunur. Ve yaratanından bolluk ve rahmeti hakkeder.

Nasıl ki yüce Allah şöyle buyuruyor: Kapıdan secde ederek girin ve hitta “mağfiret” deyin. Biz sizin hatalarınızı affederiz ve ihsan edenlere biz de ihsan ederiz.”[1]

Emirül Müminin aleyhisselam naklettiği meşhur hutbesinde şöyle buyuruyor: Âdem’in gökten yere inerken getirdiği ilimi ve bütün peygamberleri son peygambere kadar birbirinden üstün kılan şey, Resulullah’ın Ehl-i Beyt’indedir. Nereye doğru gidiyor ve başıboş dolaşıyorsunuz? Ey Nuh’un gemisinde oturanın evlâdı, Ehl-i Beyt de aranızda o gemi gibidir. Tıpkı orada gemi sayesinde kurtuldukları gibi, burada sizler bu Ehl-i Beyt sayesinde kurtulursunuz. İmamlardan ayrılanlara eyvahlar olsun.

 Ve buyurdu ki: Bizler sizin içinizde Ashab-ı Kehf’in mağarası gibiyiz. Ve tıpkı hitte; kurtuluş kapısı gibiyiz. Öyleyse hepiniz oraya dâhil olun. Aynı hutbesinde şunları da buyurmuştur: Muhammed’in ashabından hatırlayanlar çok iyi bilirler ki o, şöyle buyurmuştur: Ben ve Ehli Beyt’im pâk ve tahiriz. Onlardan öne geçmeyin yoksa sapıtırsınız. Ve onlardan ayrılmayın aksi halde helâk olursunuz. Onlara karşı çıkmayın yoksa cahil olursunuz. Onlara müsaade öğretmeyin. Çünkü onlar sizden daha çok bilirler. Onlar halkın küçüğünden ve büyüğünden daha çok bilirler. Her nerede olursa hakka ve hakk ehline uyun. Ve her nerede olursa batılı ve batıl ehlini reddedin.” Ama halk böyle övülen, sıfatları mükemmel olan ve davet olunan birini terk ettiler, ondan yüz çevirdiler, onlardan vazgeçtiler ve Resulullah (sallallahu aleyhi ve âlih)in emriyle alay ettiler. Ve onun sözünü hiçe saydılar. Allah’ın, Resulullah’ın diliyle emrederek itaat etmelerini ve bilmedikleri şeyleri ondan öğrenmelerini istediği Ehl-i Beyt’i terk ettiler.

Allah şöyle buyurmuştur: “Eğer bilmiyorsanız zikir ehline sorun.”[2] Ve buyurmuştu ki: “Allah’a, resulüne ve sizden olan emir sahiplerine itaat edin.”[3]

 Ve Resulullah (sallallahu aleyhi ve âlih) kurtuluşun şartının; onlara sarılmak, sözlerine uymak, onların emrine teslim olmak, ilimi onlardan öğrenmek ve onların nuru ile münevver olmak olduğunu buyurmuştur. Ama halk bunların başkalarında olduğunu iddia ettiler. Ve onlardan vazgeçerek başkalarına yöneldiler. Onların yerine başkalarının geçmesine de razı oldular. Hâlbuki Allah onları ilimden uzaklaştırmıştır. Ve her olayı kendi heva ve heveslerine göre yorumlamışlardır. Ve kendi mantıkları, re’yleri ve kıyasları sayesinde, Allah’ın tayin ettiği oniki imama ihtiyaçları olmadığını zannettiler. Ve onlar kendi akıl ve hevâlarına ve reylerine sığındıkları için Allah onları kendileriyle başbaşa bıraktı. Böylece fasid olup dalâlet uğradılar. Kendileri helâk oldukları gibi başkalarını da helâk ettiler.

Allah onlar hakkında buyuruyor ki: “De ki: Sizlere amelleri hüsrana uğrayanları söyleyeyim mi? Onların dünyadaki amelleri dalâlette olduğu halde, kendilerinin iyi işler yaptıklarını zannederler!”[4]

Allah’ın, bu ümmetin zalimlerinin kıyamet günü Ehl-i Beyt’e yaptıklarından dolayı nasıl da pişman olacaklarını anlatan şu ayetini sanki okumamışlardır: “O gün o zalim elini ısırarak diyecek ki: Keşke Resulün yolundan gitseydim. Ve diyecek ki: Yazıklar olsun bana. Keşke filâncayı dost edinmeseydim.”[5]

Resul, Muhammed (sallallahu aleyhi ve âlih) değil midir? Ve “filanca” diye adı getirilen, dostluğu ve birlikteliği kınanan şahıs kimidir? Sonra diyor ki: “Benim yanıma geldikten sonra beni bana gelen zikir den saptırdı.”[6]

 Yani ben islama girip de ikrar ettikten sonra geldi. Peki, bu dostunun gelmesinden sonra alıkoyulduğu bu “Zikir” nedir? O zikir, kâfirlere ve zulüme karşı zafere sayelerinde ulaşılan Kuran ve Ehl-i Beyt değil midir? Allah, resulünü “Zikir” diye adlandırarak buyuruyor ki:

 “Allah sizere zikiri, Resul olarak gönderdi.”[7] Ve buyurdu ki: “Eğer bilmiyorsanız, zikir ehline sorun.”[8] Buradaki zikir, Resulden başka ne olabilir? Buradaki zikir, ilim kaynağı olan Ehl-i Beyt’ten başka kim olabilir?

Sonra yüce Allah buyuruyor ki: “Şeytan, insanı yalnız bırakandır.” Demek ki onu dünyada hüsrana uğratıp, ahirette yalnız bırakan ve onu zikirden uzaklaştıran bu dostluk, şeytanın dostluğunun ta kendisidir. Sonra yüce Allah Resulünün kıyamet günü şöyle söyleyeceğini bildiriyor:

 “Resul der ki: Ey Rabbim! Doğrusu kavmim bu Kur’an’ı hafife aldılar.” Yani sen bu Kur’an’a ve Ehl-i Beyt’e sarılmayı ve ayrılmamayı emrettiğin halde onlar bunları terk ettiler ve yalnız bıraktılar. Bu hitaplar, sitemler ve kınamalar Resulullah’ın diliyle Kur’an’ın nazil olduğu kavim ve ondan sonra Ehl-i Beyt’e zulmeden ümmetle ilgili değil midir? Onlar Allahın kitabına uymadıkları için Resulullah (sallallahu aleyhi ve âlih) kıyamet günü onların aleyhinde şahitlik edecek, kendisinin Kur’an ve Ehl-i Beyt’e sarılma sözünü terk ettiklerini ve onları yalnız bırakıp nefsi hevâ ve heveslerine uyduklarını bildirecektir. Onlar Kur’an ve Muhammed’e şekk ederek Ehl-i Beyt’in faziletlerini kıskandıkları için dinleri yerine dünyevi amelleri tercih ettiler. İşte bakınız! Kur’anın bu ayetine uyan şu hadisi hiçkimse inkâr etmez:

Resulullah buyurdu ki: Ashabından bir kavim kıyamet günü benim yanımdan uzaklaştırılacak. Ben de diyeceğim ki: Ey Rabbim! Ashabım, ashâbım. Sonra denilecek ki: Ey Muhammed! Onların senden sonra neler yaptıklarını bilmiyorsun? Ben de diyeceğim ki: Uzaklaşsınlar, defolsunlar.”[9]

Allah’ın şu ayeti de bunu onaylayarak tasdik ediyor: “Muhammed sadece bir Resuldür ve ondan önce de Resuller gelip geçmiştir. Eğer o ölür veya öldürülürse gerisin geriye (cahiliyete) mi döneceksiniz? Eğer birisi geriye dönerse bu, Allah’a ziyan getirmez. Ve Allah, şükredenlere ihsân eder.”[10]

Bu ayet açıkça işaret etmektedir ki, bir topluluk peygamberin ölümünden sonra gerisin geriye dönecektir. Onlar Allah’ın ve resulünün emrine karşı çıkanlardır. Onlar fitneye bulaşmış insanlar olup, Yüce Allah onlar hakkında şöyle buyurmaktadır: “Onun emrine karşı çıkanlar bir fitneye bulaşmaktan ya da acı bir azâba uğramaktan korksunlar.”[11]

 Allah onlara azâbını artırmış ve Âl-i Muhammed’e zulmedenleri uzaklaştırmış, onları sevmeyi ve başkasına değil de sadece Ehl-i Beyt’e tabi olmayı ise Allah’a ulaşmanın yolu olarak göstermiştir:

“De ki; Ben peygamberliğim karşısında sadece yakınlarım (olan Ehl-i Beyt’imi) sevmenizi istiyorum.”[12]

Ve buyuruyor ki: “Hakka hidayet edene mi uymak daha doğrudur yoksa hidayete ulaşmadıkça hidayet etmeyene mi? Ne oluyor size nasıl hükmediyorsunuz.”[13]

İslam ümmeti içinde azıcık insafı olan ve yalanı sevmeyen bir grup insan şöyle der: Bütün zor ve çetin sorunlarda her zaman Resulullah’ın (sallallahu aleyhi ve âlih) ve vasisi Hz. Ali (aleyhisselam) ashabı yönlendirir ve hidayet ederdi. Ama ashap asla Hz. Ali’yi irşâd etmemiş ve ona yol göstermemiştir. Onlar her zaman Hz. Ali’ye muhtaç idiler ama Hz. Ali hiçbirine muhtaç değildir. Onlara her zaman ilim öğretirdi ama onlar Hz. Ali’ye hiçbir şey öğretemediler. Ve Allah resulü’nün kızı Fatıma (sallallahu aleyha)’ya öyle eziyetler ettiler ki vasiyetinde geceleyin gizlice defnolunmasını istedi ve babasının ümmetinde onun istedikleri dışında kimse ona cenaze namazı kılmadı. Eğer İslam’da hiçbir musibet olmasaydı ve İslam düşmanlarının bizim aleyhimizde hiçbir delili olmasaydı dahi Hz. Fatımâ’nın başına gelen musibetler ve onun gazaplanması ve cenazesine onlardan kimsenin katılmamasını istemesi dahi en büyük musibet ve hayâdır.

Yalnız Allah’ın kalbini mühürlediği insanlar bunun pek önemli bir hadise olmadığını kaydederler. Hatta onu inciteni temize çıkarıp onu Fatımâ’dan, kocasından ve evlatlarından üstün bilir. Ve onun şanını Ehl-i Beyt’ten daha da yüceltir. Ve onun Fatımâya yaptıklarını onun hak meziyetlerinden biri olarak sayar. Ve o, bu işiyle Hz. Muhammed’den sonraki en üstün insan konumuna gelmiştir. Ve yüce Allah buyuruyor ki: “Gözler kör olmaz ama göğüslerdeki kalpler kör olur.”[14]

Âl-i Muhammed’in düşmanlarının, zalimlerin ve onları sevenlerdeki bu körlük kıyamet gününe kadar devam edecektır. Allah o gün hakkında buyuruyor ki: “Sen bundan gaflette idin, senden perdeleri kaldırdık ve senin gözün bugün demir gibidir (keskindir).”[15]

Ve: “O gün zalimlerin mazeretlerinin yararı olmayacak, lânet onlaradır ve kötü yer de onlaradır.”[16]

Bundan daha şaşırtıcı olan şudur ki: Bu kör ve sağırlar iddia ediyorlar ki Kur’an’da farzlar ve sünnetler hakkında her şey yoktur. Ve onlar bu konularda müsaade bulamayınca kıyasa ve re’ye başvuruyorlar. Ve Hz. Resulullah’a yalan ve iftiralar atıyorlar ve onun –haşa- kıyas’a müsaade ettiğini iddia ediyorlar. Onlar bu konunda Maaz’dan rivayet olunan uydurma bir hadisi[17] delil getiriyorlar.

Hâlbuki yüce Allah Kur’anı Kerimde buyuruyor ki: “Ve her şeyi açıklayasın diye sana kitabı indirdik.”[18] Ve buyuruyor ki: “Kur’an’da hiçbir şeyi (açıklanmamış) bırakmadık.”[19]Ve buyuruyor ki: “Ve herşeyi apaçık imamda karar kıldık.”[20]

 Ve: Her şeyi kitap olarak getirdik.”[21] Ve buyuruyor ki: “De ki: Ben sadece bana vahy olana itaat ederim.”[22]

Ve buyuruyor ki:  “Ve onların arasında Allah’ın indirdikleriyle hükmet.”[23]

Öyleyse her kim –Allah; her şeyi açıklayasın diye buyurduğu halde- dünya ve âhiretle ilgili farz veya sünnet olan bir şeyin ve şeriat ehlinin muhtaç olduğu konuların Kur’anda bulunmadığını söylerse Allah’ın sözünü kendisine geri döndürmüş, Allah’a iftira atmış ve onun kitabını anlayamayıp yalanlamış olur.”

 Keşke onlar kendilerini kandırmasalar da tabi oldukları imamlarının, bunları Kur’an’da bulamadıklarını dolayısıyla onların kendilerine ilim verilen Kur’an ehli olmadıklarını bilseydiler. Onlar Kur’an konusunda Allah ve resulünden hiçbir nasip alamamışlardır. Aksine yüce Allah Kur’an’ın bütün ilmini Resulullah’ın Ehl-i Beyt’ine (aleyhisselam) vermiş, halkın onlara yönelmesini istemiş ve onların Kur’an’ın ilminin hazinesi, varisleri ve tercümanları olduğunu defalarca vurgulamıştır. Eğer onlar Allah’ın şu iki ayetine uysaydılar:

“Eğer bilmediklerini Allah’ın resulüne ve onlardan da emir sahiplerine sorsaydılar, ilmi onlardan olanlar mutlaka bilirlerdi”[24]

“Eğer bilmiyorsanız zikir ehline sorun.” Allah da onları hidayet nuruna ulaştırır, onlara bilmediklerini öğretir ve onların kıyas ve re’ye kaçmalarını da engellerdi. Böylece kulların amel ettikleri dinde ihtilâf olmazdı. Ama bunlar Resulullah’a iftira atıp kıyasa onun izin verdiğini iddia ediyorlar.

Kur’an-ı Kerim ise onları uyarıp şöylece menetmektedir: “Eğer Allah’tan başkasından olsaydı, onda birçok ihtilaflar bulurlardı.”[25] Ve buyuruyor ki: “Deliller geldikten sonra ihtilaf edip dağılanlar gibi olmayın.”[26]

 Ve buyuruyor ki: Sımsıkı sarılın ve ayrılmayın.”[27]

 Allah’ın ihtilaf ve ayrılığı kınadığı ayetler hayli fazladır. Dinde ihtilâf ve ayrılık dalâlettir. Onlar ise bunu câiz bilip buna Resulullah’ın izin verdiği iftirasını atıyorlar Allah ise buyuruyor ki: “Ayrılıp ihtilâf edenler gibi olmayın.”

Bundan daha açık bir söz olur mu? Bu açıklamadan sonra halkın Allah karşısında mazeretleri olabilir mi? Kendi başımıza kalıp kıyas yapıp kendi reyimize dayanmaktan Allah’a sığınırız. Allah’ın bizleri hidayet ettiği bu yol da; Ehli Beyt yolunda sabit kılmasını niyaz ederiz. Ve dinine irşad edip Ehl-i Beyt sevgisini nasip ettiği, onların emrettiğine uyup menettiklerinden çekinmemize yardımcı olduğu için yüce Allah’a şükrediyor, bu konuda Ehli Beyt’ten vazgeçmeyeceğimizi ve onlarda asla şüphe etmediğimizi, onlardan öne geçmeyerek onlardan geride kalmayacağımızı tekrar vurguluyoruz. Şüphesiz onlardan öne geçen dinden çıkar, onlardan ayrılan boğulur, onlara karşı çıkan helâk olur, onlara uyan onlara katılır ve Resulullah da böyle emretmiştir.”[28]

 

 

[1] Bakara suresi, 58

[2] Enbiya suresi, 7

[3] Nisa suresi, 60

[4] Kehf suresi, 103

[5] Furkân suresi, 27- 28

[6] Furkân suresi, 29

[7] Talâk” suresi 10. ve 11.

[8] Enbiyâ” suresi 7.

[9] Müsned-i Ahmed bin Hanbel c.1 s.453 ve 454, Sahih-i Buhari (Rikâk bölümü).

[10] Âl-i İmrân” suresi 144.

[11] Nür” suresi 63

[12] Şurâ” suresi 33

[13] Yunûs” suresi 35.

[14] Hacc” suresi 46

[15] Kâf” suresi 22.

[16] Mümin” suresi 52.

[17] Bu konudaki hadis Tirmizi ve Ebu Dâvud ‘da yazılıdır

[18] Nahl” suresi 89

[19] En’âm” suresi 38

[20] Yasin” suresi 12.

[21] Nebe” suresi 29.

[22]En’âm” suresi 50

[23] Mâide” suresi 49

[24] Nisâ” suresi 83

[25] Nisâ” suresi 82

[26]Âl-i İmran” suresi 105

[27] Âl-i İmran” suresi 103

[28] Gaybet-i Numani, b.2, h.2

Bu yazılar da ilginizi çekebilir

Bir Cevap Yazın

Mail adresiniz 3. şahıslarla paylaşılmayacaktır. * işaretli alanların doldurulması zorunldur.

Yorum yaparken aşağıdaki HTML taglarını kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>