İNSAN SÜRESİ’NDE HZ. ZEHRA (AS)

Resim---Kopya

Hasan ve Hüseyin hastalanmışlardı. Resulullah (s.a.a), birtakım insanlarla beraber onlara hasta ziyaretinde bulundu. Dediler ki:

Ey Ebu’l-Hasan! İki oğlunun iyileşmesi için bir adak adasan olmaz mı?

Bunun üzerine Ali, Fatıma ve Fizze (cariyeleri), Hasan ve Hüseyin iyileşecek olurlarsa üç gün oruç tutacaklarını adadılar.

Derken Hasan ve Hüseyin iyileştiler. Ancak evde yiyecek bir şeyleri yoktu. Ali (a.s) Hayber Yahudilerinden Şem’un’dan üç sa’ arpa borç aldı. Fatıma (a.s) bir sa’ını öğüttü. Sonra bundan aile fertlerinin sayısı kadar beş ekmek yaptı. İftarlarını açmak üzere ekmekleri önlerine koydular. Tam o sırada bir dilenci kapıya geldi ve şöyle dedi:

Ey Muhammed’in Ehl-i Beyt’i! Selâm üzerinize olsun. Ben bir Müslüman yoksulum. Bana bir şeyler yedirin ki, Allah da size cennet sofralarından yedirsin.

Bunun üzerine yiyeceklerini ona verdiler ve içtikleri sudan başka hiçbir şey yemeden sabahladılar ve ertesi günü de oruçlu geçirdiler.

Akşam olup yemeği önlerine koydukları zaman, kapılarına bir yetim geldi. Bu sefer yiyeceklerini ona verdiler. Üçüncü günde de kapılarına bir esir geldi. Ona da diğerlerine yaptıkları gibi muamele gösterdiler. Sabah olunca, Hz. Ali (a.s) Hasan ve Hüseyin’in elinden tutarak Resulullah’ın yanına götürdü. Resulullah (s.a.a) onların açlıktan kuş yavrusu gibi titrediklerini görünce, şöyle dedi:

Sizin bu hâlinizin beni ne kadar da etkiledi, rahatsız etti!

Hemen kalktı ve onlarla birlikte Fatıma’nın yanına gitti. Fatıma mihrabında karnı sırtına yapışmış hâldeydi. Gözleri kaymıştı. Bu durum Hz. Peygamber’i (s.a.a) çok etkiledi. Bu sırada Cebrail geldi ve şöyle dedi:

Al bu sureyi, ey Muhammed! Rabbin Ehl-i Beyt’inden dolayı seni kutluyor.

Ardından sureyi okudu.[1]

Şu hâlde Fatıma (a.s), yüce Allah’ın, kâfur kokulu kaselerden içen iyilerden olduğuna, verdikleri sözü tutan, kötülüğü kapsayıcı olan bir günden korkan, isteği olmasına rağmen yiyeceğini başkalarına veren, kendi ihtiyaçları olmasına rağmen başkalarını kendilerine tercih eden… Allah rızası için yoksulları yediren, onlardan bir karşılık veya teşekkür beklemeyen… Allah için her türlü zorluğa sabreden… Allah’ın, kendilerini bu haşin ve şiddetli günün şerrinden koruduğu… Kendilerini sevinç ve neşeyle karşıladığı, sabretmelerinden dolayı kendilerine cennet ve ipekler bahşettiği… Kimselerden olduğuna tanıklık ettiği biridir.[2]


[1]- Dehr veya İnsân ya da Hel Etâ Suresi.

[2]- bk. el-Keşşaf, Zemahşerî; Sa’lebî’nin tefsiri; Usdu’l-Gabe, 5/ 530; et-Tefsiru’l-Kebir, Fahreddin er-Razî.

Bu yazılar da ilginizi çekebilir

Bir Cevap Yazın

Mail adresiniz 3. şahıslarla paylaşılmayacaktır. * işaretli alanların doldurulması zorunldur.

Yorum yaparken aşağıdaki HTML taglarını kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>